Tariq
Ramadan is woest op het enige volk in Europa dat hem met open armen
heeft ontvangen en hem ruim heeft beloond. Ramadan vindt de
Nederlanders wellicht het gekste volk van Europa.
Dit gekke
volk koos Ramadan om in Rotterdam bruggen te bouwen tussen moslims en
niet-moslims. Dat is grappig: iemand die geen Nederlands spreekt en
niets weet van de Nederlandse geschiedenis, bouwt bruggen in Rotterdam.
Dit is al voldoende om dit volk als krankzinnig te bestempelen.
Waardigheid
De
gemeente Rotterdam besloot om Ramadan te ontslaan. Weer hebben de
Europeanen de eer van een moslim aangetast: ‘Dit is een kwestie van eer
en waardigheid. Dit pik ik niet: ik stap naar de rechter. Ik ben niet
boos, maar zo behandel je je werknemers niet. Ze hebben me niet eens
gebeld!’
Burgemeester Ahmed Aboutaleb (PvdA) heeft hem niet
gebeld. Het is een politiek besluit en zodra het genomen wordt, is het
openbaar. Maar heeft meneer Ramadan het college van Rotterdam op tijd
ingelicht over zijn nieuwe werkgever, de Iraanse regering? Nee, het
college werd daarmee in de media geconfronteerd.
Voor de Egyptische prins van de islamisten bestaat de wereld alleen maar uit eenrichtingverkeer.
Wilders
De Egyptische prins meent te weten wat de oorzaak van zijn ontslag is: ‘Het college is gewoon bang voor Geert Wilders. Door mij te ontslaan probeert het van de islam af te komen.’
Een
bruggenbouwer die helemaal niets weet van het land waar hij bruggen
moet bouwen. Zo weet elk konijn dat Wilders niks te maken heeft met
deze zaak. Rotterdam heeft ook helemaal geen last van Wilders. Want hij
doet daar zelfs niet mee aan de verkiezingen.
Meneer de prins, u bent ontslagen door een moslim en die heet Ahmed Aboutaleb. En als het aan Aboutaleb lag, was u nooit en te nimmer aangesteld als
bruggenbouwer. Waarom komt de prins met dit soort evidente
onjuistheden? Omdat hij oprecht gelooft dat wij een gek volk zijn.
Onderdrukking
In zijn relaas kom
ik merkwaardige feiten tegen: ‘Nu wordt beweerd dat ik banden met het
Iraanse bewind heb: ik steun de onderdrukking die op de laatste
verkiezingen volgde.’
Meneer de prins is ook laf. Ik was de persoon die hem van samenwerking met Teheran beschuldigde.
Waarom zwijgt hij hier? Daarvoor is een technische reden: zodra hij
mijn naam zou noemen, kan hij zichzelf niet meer als de grootste
Iran-kenner presenteren. De prins denkt dat ook de lezers van NRC
Handelsblad gek zijn.
Beschuldigingen
De
prins zoekt naar de redenen van deze beschuldigingen: ‘Toen ik in april
2008 de afspraak maakte om een televisieprogramma te presenteren op
Press TV, de Iraanse nieuwszender die 24 uur per dag
wereldwijd in de lucht is, volgde deze beslissing na drie maanden
zorgvuldige afweging en gesprekken met Iraanse vrienden en
mediadeskundigen. In de loop der tijd heb ik de politieke
ontwikkelingen en toenemende binnenlandse spanningen in Iran
nauwlettend gevolgd. Ik behoorde tot de eerste islamitische denkers in
het Westen die zich verzetten tegen de fatwa tegen Salman Rushdie.’
Wie
zijn die Iraanse vrienden? Weer denkt de prins dat we gek zijn. Rushdie
werd in 1989 veroordeeld. Heeft Ramadan zich twintig jaar geleden
verzet tegen Khomeini’s fatwa? Ramadan was toen een absoluut onbekende persoon.
Vooruitgang
We
moeten de prins niet onderschatten: ‘De afgelopen 25 jaar heb ik
vastgesteld dat Iran, in vergelijking met de Arabische landen,
aanzienlijke vooruitgang heeft geboekt inzake vrouwenrechten en
democratische normen.’
Jammer dat die domme Iraniërs niet weten
dat ze onder de islamisten behoorlijke vooruitgang hebben geboekt.
Dertig jaar geleden hadden de Iraanse vrouwen, juridisch en
maatschappelijk, meer rechten dan in de afgelopen dertig jaar onder de
islamisten. Vóór de Iraanse revolutie werden de vrouwen niet gestenigd.
Het hele familierecht is aangepast aan de sharia.
En dan nog
die democratie. Over welke democratie heeft hij? De Iraniërs mochten in
de afgelopen dertig jaar kiezen uit een beperkt aantal kandidaten dat
door het regime werd goedgekeurd. En toen één van die goedgekeurde
kandidaten heel voorzichtig over democratie en mensenrechten begon te
spreken, pleegde het regime fraude.
Neerschieten
Ramadan
is een humane prins: ‘Het spreekt vanzelf dat ik het neerschieten van
betogers en de onderdrukking na de verkiezingen van juni heb
veroordeeld.’
Wat betekent dat ‘het spreekt van zelf’? Het is
helemaal niet van zelfsprekend dat Ramadan of anderen openlijk het
Iraanse regime veroordelen. Waarom heeft dan Ramadan zich niet
aangesloten bij de wereld die openlijk Iran veroordeelde. Filosofen
zoals Habermas hebben openlijk Iran veroordeeld. Wat een prins, een
liegende prins! Ramadan heeft Iran nooit veroordeeld.
Wat zegt
Ramadan eigenlijk? ‘Mijn standpunt is altijd dat opbouwende kritiek de
discussie vooruithelpt.’ Wat bedoelt Ramadan met opbouwende kritiek?
Veroordeelt hij het Iraanse regime of doet hij dat niet?
Opbouwende
kritiek heeft betrekking op een zaak die je niet wil afbreken. De
islamitische republiek van Iran is een totalitaire staat. Kun je
opbouwende kritiek hebben op deze staat?
Joodse staat
Niet de Iraanse republiek, maar de joodse staat moet worden veroordeeld:
‘Ik
heb mij grondig verdiept in de binnenlandse dynamiek van het Iraanse
politieke systeem. Ik weiger mij te laten leiden door propaganda, of
die nu komt van het Iraanse bewind of van Israël (dat voortdurend zijn
onschuld beklemtoont en Iran als belangrijkste beletsel voor de vrede
aanwijst), of van de Verenigde Staten of de Europese landen, die
allemaal zo hun strategische belangen hebben. In Iran is de verhouding
tussen godsdienst en politiek uiterst complex. De simplistische
opvatting van twee tegenover elkaar gestelde kampen – de
fundamentalistische conservatieven tegenover de democratische
hervormingsgezinden – geeft blijk van een verregaande onwetendheid wat
betreft de Iraanse realiteit. Bovendien kan een ontwikkeling naar
democratische transparantie niet plaatsvinden onder druk van het
Westen: het proces zal in het land zelf moeten plaatsvinden en
langdurig en pijnlijk zijn.’
Papegaai
Meneer
Ramadan, u bent niet alleen een leugenaar, maar ook een
verschrikkelijke papgaai van het Iraanse regime. U beledigt miljoenen
mensen.
Wat heeft de moord op ongewapende en onschuldige
burgers met Israël, Amerika en Europa te maken? Wat we hier lezen is
precies de pseudo-intellectuele lijn van de Iraanse staatspropaganda.
In Iran worden honderden hervormingsgezinden en anderen berecht en
gemarteld. Geeft dit blijk van verregaande onwetendheid?
Openheid
De
Egyptische prins van de islamisten daagt ons uit: ‘Ik daag mijn critici
uit om deze programma’s te bestuderen en er het geringste bewijs van
steun aan het Iraanse bewind in te vinden. Uit mijn programma spreekt
openheid voor de wereld; alle gasten worden met hetzelfde respect
behandeld.’
Hier ziet u een aantal voorbeelden van deze
programma’s. Daarbij meld ik ook wat er rond die datum gebeurde. En
omdat de prins grondig kennis van de Iraanse toestand beweert te
hebben, was hij zeker op de hoogte van deze gebeurtenissen die door de
internationale media zijn gerapporteerd:
30 juli Waiting for the Mahdi
Op
die dag werd in de meeste grote steden van Iran de moord op Neda en
anderen herdacht. Ook op die dagen vielen er doden en gewonden.
16 juli When Muhammad Became a Messenger
Op 17 juli vielen er weer doden en gewonden tijdens het vrijdaggebed van Rafsanjani.
2 juli The Centrality of Love in Islam
Een
voorbeeld van love in de islam was het vrijdaggebed van 26 juni: De
vrijdagimam van Teheran zei in zijn preek: ‘Wreed moet worden opgetreden tegen de demonstranten.’
20 juni Islam and Student Involvement
17 juni was het begin van de nachtelijke demonstraties: Allahu Akbar, dood aan dictator. Intussen zijn er duizenden gearresteerd. Op 20 juni, op die zwarte zaterdag, vielen overal in Iran doden en gewonden. Neda werd ook op die dag doodgeschoten (schokkende beelden). Zij was een filosofie studente.
Gemarteld en gedood
Elke week dat Ramadan voor de Iraanse regering werkte, zijn in Iran mensen gearresteerd, gemarteld en gedood.
Wie
in die weken ongestoord, het islamitische intellectuele
amusementprogramma maakte voor deze moordenaars, steunde ze actief door
de aandacht af te leiden van de werkelijke gebeurtenissen.
Dit
is een van de belangrijkste taken van de Iraanse staatsomroep: de
aandacht afleiden van de werkelijke gebeurtenissen. In de uitzendingen
repte Ramadan met geen woord over de toestand in Iran. Wie zonder
noodzaak (of daartoe gedwongen te zijn) werkt voor een dergelijke
staatsomroep, steunt actief het regime. Daarom staakten in dezelfde
tijd verschillende journalisten hun werkzaamheden bij Press TV. Waarom
deed Ramadan dat niet? Vanwege de opbouwende kritiek?
Aangemoedigd
De
keuze voor Iraanse staatsomroep legt hij als volgt uit: ‘Dat was een
keuze die veel Iraanse vrienden niet alleen begrepen, maar ook hebben
aangemoedigd. Geld speelt geen rol. Een andere internationale
nieuwszender heeft mij driemaal zoveel geboden als ik van Press TV
ontvang, een aanbod dat ik op principiële gronden heb afgewezen.’
Weer
die Iraanse vrienden van Ramadan! Wie zijn ze? Zijn het de vrienden
van de doodgeschoten Neda, Sohrab, Tarane? Hij krijgt geld, maar hij
doet het niet voor geld!
Nee, Ramadan is een held: ‘Ik kan niet
naar Egypte, Saoedi-Arabië, Tunesië, Libië en Syrië wegens mijn kritiek
op deze ondemocratische regimes, die weigeren de meest elementaire
mensenrechten te eerbiedigen.’ Maar Bin Laden kan ook niet naar deze
landen reizen. Is dat een teken dat hij een held is?
Bizar
Ramadans
conclusie is echt heel bizar: ‘Wie mij ‘uit principe’ veroordeelt omdat
ik een televisieprogramma op een Iraanse zender presenteer, krijgt van
mij als antwoord: wie werkt voor een televisiezender in een land,
steunt daarmee nog niet het bewind van dat land.’
Ik veroordeel
u niet omdat u een televisieprogramma voor het Iraanse regime hebt
gemaakt. Ik veroordeel u omdat u gedurende militaire optreden tegen
weerloze mensen in Iran met goedkope programma’s probeerde aandacht af
te leiden van moord, verkrachting, martelingen en arrestatie in Iran.
Ik veroordeel u wegens uw collaboratie met de meest gewelddadige vorm van het islamo-fascisme.
Afshin Ellian
Actually the entire program was Lord Pearson defending Geert Wilders against callers who simply don't understand what free speech is all about. Lord Pearson was the member of the House of Lords who initially invited MP Wilders to the UK and upon his arrival was strong armed out the country on orders of the then Home Secretary Jaqui Smith who admitted later that she was not up to the job of being home secretary.
The Muslim callers where practicing their well honed art of taquiya and kitman along with the usual victim propaganda.